In Zweden deze zomer maakte ik een avondwandeling, een laatste ronde met de hond. De vriendin die was komen logeren wandelde ook mee en ons geklets vulde de veder stille omgeving. Het was die tijd van de dag dat de zon onder ging maar er nog genoeg licht in de lucht hing om de omgeving te kunnen overzien. Plotseling zagen we iets wat er, heel stilletjes, uitsprong, uit het decor van bomenlandschap, van gras, frambozenstruiken en veldbloemen. Het stond naast de bomen, ertegenaan eigenlijk, net niet in het open veld. We stonden stil en keken. Het hert keek terug, oren gespitst, onbeweeglijk. Aan beide kanten werd er aandachtig opgenomen wat er te zien was, en in hoeverre dat een bedreiging vormde. Het duurde. Pas toen we na even ons gesprek weer oppakten en verder liepen verdween het dier ook in het al donker geworden gebied tussen de bomen.

Het doet me denken aan de metafoor die mijn yogajuf Nicole Bannenberg eens ter sprake bracht. We lagen vrij lang op een dubbele strip. Je zou van alles tegen kunnen komen. Er was het ongemak van stukjes in het lijf die niet wilden flowen. Je wil wilt dat het anders gaat, beter, soepeler, aangenamer. Als die spieren nou, dat gewricht nu eens, als het daar niet zo vastzat dan…of regelrecht au! Hoe kunnen we daarmee omgaan?

Haar advies was het met mildheid en zorgzaamheid aan te kijken. Het is niet kwaadaardig of verkeerd, het is eerder schuw. Zie het als een hertje die aan de rand van het bos staat, net niet in het open veld. Het laat zich een beetje zien maar kan elk moment, wanneer het bang wordt, weer in het donker van het bos verdwijnen. Maar het wil best gezien worden als de situatie niet bedreigend is. Nodig het uit een stap in het open veld te doen. Kijk ernaar met aandacht, los van verwachting en zonder te oordelen. Adem, ontspan waar mogelijk en de ontspanning zal zich uitbreiden, het lichaam verzachten, de wil een beetje oplossen. Open Aandacht.

Nu blijkt dat in de praktijk best een uitdaging. Spanning verkleint en vernauwt en pijn maakt veelal gespannen. Toch, we oefenen. De zorgzaamheid die je daarbij ten toon spreidt draagt er ‘zorg voor’ dat je daarin het schuwe deel van jezelf niet verjaagt door te snel te willen, te ver te gaan, te veel te eisen, dat je hulp(middel) mag toestaan en iets aanpassen als nodig is, dat je soms minder mag doen, terwijl je ‘dat wat niet zo lekker gaat’ toch kan aankijken en erbij kunt blijven. Ieder op zijn en haar eigen wijze. We gaan daar in de lessen aandacht aan geven. Zie wat je tegenkomt tegen de rand van het bos en misschien laat het zich uitnodigen in het open veld!

Lisette Erdtsieck
Oefenruimte Voor Yoga – critical alignment yoga en therapie